Van het gebaande pad in Schotland

Een aantal weken geleden ging ik op wandeltocht in het meest afgelegen gebied van Schotland, Fisherfield Forest. Een prachtig gebied; ongerepte natuur, bergen, valleien, rivieren, watervalletjes, meren, moeras en enorme vergezichten.

Ik had de wens om een keer echt van het gebaande pad te gaan. Bepakt met eten en een tentje. Tijdens deze tocht werd ik vergezeld door een ervaren gids (Casper Kriek van Into Nature Hiking). 6 Dagen wandelen. Geen bereik. Geen andere mensen. Alleen maar natuur!

Het avontuur tegemoet!

Voorafgaand aan de tocht heb ik nauwkeurig de spullen van de inpaklijst verzameld die ik gekregen had. Voor alle weersomstandigheden moest ik voorbereid zijn. Regen, storm, sneeuw en zon. En wellicht ook zwermen midgets (heel kleine muggen). Na een aantal bezoekjes aan een outdoorwinkel, was mijn wandeluitrusting compleet.
De eerste nacht in Schotland stonden we nog op een camping. Na een ochtendbriefing in een Bothy, een eenvoudige berghut, startte de wandeltocht. Het avontuur tegemoet!

Zintuigen die open staan

Tijdens het wandelen werden we in de namiddag gevolgd door twee herten die ons vanaf de rand van hoge rotspartijen gadesloegen. Aan het eind van de eerste dag wandelen, zetten we de tentjes op aan de rand van een groot meer. De bewoonde wereld en andere wandelaars hadden we inmiddels achter ons gelaten. Als vuurliefhebber, sprokkelde ik het hout en maakte een kampvuurtje. Casper, de gids, bereidde het eten.
Het eten na een dag van fysieke inspanning, smaakte ongelooflijk lekker. Een sterrenrestaurant kan daar mijns inziens niet tegenop. Juist omdat we geen eten in overvloed hadden, was het eten dat we hadden een feestje om te verorberen. Van iedere hap die ik nam genoot ik intens. Zo te midden van alleen maar natuur en geen afleidingen staan je zintuigen veel meer open.

Andere wending

De wandeltocht kreeg echter een iets andere wending dan verwacht. Op de tweede dag, een paar honderd meter voor de plek waar we onze tenten zouden opslaan, stapte ik op een kei en verzwikte mijn enkel. Mijn enkel zette gelijk op. Later zou de fysiotherapeut zeggen dat ik heel goed mijn best had gedaan om mijn enkelbanden flink uit te rekken. Wat een mooi compliment ;-).

Stilte en natuur

Ik wist gelijk dat ik mijn wandeltocht niet kon voortzetten. Ik wilde ik daar alleen nog niet aan toe geven. We besloten daarom eerst een rustdag in te lassen. Dat bleek geen straf te zijn. Terwijl Casper, in overleg, die dag een nieuw gebied ging verkennen, zat ik aan een meer in een vallei welke werd omsloten door twee bergen en een daartussen een meanderend riviertje. Wat een stilte….. Ik ervoer een stilte die ongekend is. Er viel een enorme rust over mij heen. Hoe het verder zou verlopen wist ik niet. Ik was daar volledig in het nu en op dat moment was alles goed. Ondanks dat ik geen bereik had, voelde ik mij juist heel verbonden. Met mijn gezin, alle lieve mensen om mij heen en met de natuur. Wij zijn niet afgesneden. Wij zijn onderdeel van het geheel. Van het leven. Het leven stroomt door ons heen. Hoe vaak proberen we het niet te controleren? Erop in te grijpen. Te besturen. Het is een illusie dat we daar invloed op hebben. Ook onze gedachten zijn een illusie. We nemen het voor waar aan. Is het ook waar?
 

Vertrouwen en dankbaarheid

Op dat moment, te midden van de natuur, was ik gewaar van mijn gedachten. Gedachten die subtiel voorbij kwamen als wolken. ‘Stel nou dat….’. Hoe moet het nu als…..’. Ik merkte dat alles wat ik bedacht op dat moment geen realiteit was. Ik creëerde zelf een realiteit in mijn hoofd. Ik kon ervoor kiezen om er niet naar te luisteren. Alleen maar op te merken wat er op dat moment was. Op dat moment had ik voldoende eten bij mij. Scheen de zon. Genoot ik van de warmte op mijn huid. Voelde ik een lichte bries en bevond ik mij op een prachtige plek in de natuur. Het was een pure ervaring die ik zo nu en dan nog steeds kan voelen. Ik voelde vertrouwen en intense dankbaarheid voor het leven. Iedere dag is je gegeven. Je kunt je laten leiden door allerlei gedachten die je als waar beschouwd. Je kunt je laten leiden door angst. Een werkelijkheid creëren vanuit je eigen overtuigingen. Hoe ik het zie is dat we zelf een kooi creëren waarin we leven. Niet de omstandigheden, maar door onze eigen (onbewuste) gedachten
Die dag oefende ik nog wat met lopen. Zolang ik mijn voet heel stabiel kon houden en mijzelf ondersteunde met wandelstokken, lukte het om te wandelen. Ik was vastbesloten om de volgende dag zelf het gebied uit te lopen.

SOS-knop

Na een heerlijk ontbijt van pap met zaden en noten, begonnen we aan de weg terug. Heel bewust zette ik mijn voet neer. Iedere kleine kanteling in mijn enkel deed namelijk pijn. Na een klein uurtje waren we bij wijze van spreken nauwelijks een stap verder gekomen. Het terrein zou alleen maar steiler worden met veel hoogte verschillen. Casper nam het besluit. ‘We kunnen zo echt niet verder. We gaan terug naar de plek waar we hebben overnacht en ik druk op de SOS-knop’. Inmiddels was mijn enkel/voet alleen nog maar dikker en blauwer geworden. Dat betekende dus dat ik moest opgeven. Jeetje, dat vond ik best een dingetje. Ik wilde namelijk zelf de regie houden en opgeven is blijkbaar toch best lastig voor mij.
Strompelend kwam ik weer aan op de plek bij het meertje. We checkten nog even onze uitrusting en toen drukte Casper op de SOS-knop. Deze knop geeft een SOS-signaal af als een soort baken. Een Amerikaanse organisatie pikt het signaal op en neemt contact op met een dichtstbijzijnde hulpdienst. Het is heel boeiend om te merken dat tijdsbeleving heel subjectief is. Toen ik eenmaal zeker wist dat ik niet zelf het gebied uit kon lopen en dit geaccepteerd had, was ik heel blij dat Casper een SOS-knop bij zich had en er hulp kon komen. De minuten tikten heel langzaam voorbij. Het wachten op hulp was aangebroken. ‘Wat zou er eigenlijk voor soort hulp komen?’. En na twee uur wachten. ‘Komt er überhaupt wel hulp?’ ‘Wat doen we als erg geen hulp komt?’. Weer allerlei gedachten die opborrelden. Ook op dat moment was het goed. We hadden eten voor drie dagen. De zon scheen….. Adem in. Adem uit.

Helikopter

Na drie uur hoorde Casper als eerste het geluid van een helikopter. Het geluid van ronddraaide propellers naderde en daar verscheen boven de top van een berg een enorme helikopter. Wauw, wat was dat spectaculair! De helikopter vloog een rondje en landde op het zand aan het meer. Door de werveling werden Casper en ik gezandstraald. Ik dook weg in mijn fleecetrui en Casper ging tussen mij en de helikopter zitten. Een vriendelijke man met pretogen, kwam naar ons toe gelopen. Na een check, kon ik lopend met mijn wandelstokken, de helikopter van het ‘Coastal Rescue Team Stornoway’ in. Zelfs Casper kreeg een lift naar zijn auto. Het leek wel een scene uit een film. Wat een avontuur. Mijn vader appte mij later, toen hij wist dat alles goed was; Bofferd! Dat voelde ik mij zeker. Ik voelde mij bijna ongemakkelijk dat ik daar met een grote grijns en genietend van het uitzicht door het raampje keek naar het gebied waar wij ons een aantal minuten geleden nog bevonden.

Roadtrip

De rest van de week heb ik samen met de gids een roadtrip door Noordwest Schotland gemaakt. We belandden in allerlei hilarische situaties en met regelmaat had ik pijn in mijn buik van het lachen. Ondertussen genoot ik van al het natuurschoon. Af en toe maakten we een stop en ’s avonds zochten we een camping om te overnachten. Ik heb werkelijk een top week gehad!

Natuurervaring delen

Wat het meest indruk heeft gemaakt is het moment dat ik daar alleen was in de natuur. Geen bereik. Geen mensen. En mij juist heel verbonden te voelen met alles en iedereen. Ook om de diepe dankbaarheid voor het leven te ervaren. Maak er iedere dag iets moois van! Richt je op de positieve dingen van het leven. Als er gevoelens van angst, boosheid en/of verdriet komen, laat het er gewoon zijn. Het ebt vanzelf weer weg. Maak er niet al te veel een verhaal van met je hoofd. Leef vooral. Doe wat bij jou past. Dompel je af en toe eens onder in de natuur. Zet je zintuigen op. Door de natuur in te gaan, kom je weer in contact met je eigen natuur. Wie jij van nature bent! Een waardevolle boodschap voor mijzelf.
Een degelijke ervaring wil ik graag met anderen delen. Iets minder extreem wellicht. De kracht van stilte, natuur en eenvoud is naar mijn idee van onschatbare waarde. We hoeven niet nog beter ons best te doen. Vertragen en verstillen op z’n tijd brengt ons weer bij onszelf. Je kunt dagelijks korte momenten inlassen. Wekelijks een wandeling maken in de natuur bijvoorbeeld. Kijk wat bij jou past.
Binnenkort organiseer ik samen met Menno Braakman een Nature Retreat in Maarn. Uiteraard op een plek in de natuur. Wil je hier meer over weten, check dan: Nature Retreat

Micro-avonturen, natuur retraites en…..

Vaker zal ik meerdere dagen gaan aanbieden in de natuur. Van micro-avonturen, natuur retraites tot wellicht in de toekomst een week verblijven in de natuur in Schotland?! Interesse? Neem contact op of stay tuned!
Brenda Boele