Binnen het sociaal domein zie je steeds meer de ontwikkeling naar zelfsturende teams. Ik ben daar zelf een voorstander van. Er is echter iets wat mij opvalt hierin….

Eigen regie en vernieuwing

Regelmatig spreek ik professionals die binnen een organisatie werkzaam zijn waar teams zelfsturend moeten worden. Waar medewerkers zelf meer de regie moeten nemen en meer vernieuwend moeten zijn. Wanneer er door medewerkers vragen gesteld worden als ‘Hoe moet dat dan?’ of ‘Waar zijn we dan verantwoordelijk voor?’, ‘Wat is onze beslissingsbevoegdheid?’, wordt dat als weerstand gezien. ‘Medewerkers willen niet’ is dan het adagium. De beweging die je vervolgens ziet is òf meer directief sturen òf laten zwemmen. Dit beeld is wellicht enigszins gechargeerd en geldt uiteraard niet voor alle organisaties.

Dialoog

Het fenomeen intrigeert mij echter wel. Want zelfsturing vraagt naar mijn idee om onder andere ‘taakvolwassenheid’. Dat begint bij de dialoog aangaan op een gelijkwaardige manier. Wanneer een leidinggevende directief gaat sturen. Met andere woorden ‘Zo moet het….’, dan ontstaat er een averechts effect. Medewerkers zullen zich over het algemeen aanpassen of afzetten.

Je kunt het vergelijken met de verschillende posities uit de Transactionele Analyse. De positie van de kritische ouder versus het aangepaste of recalcitrante kind. Wanneer dit tussen mensen speelt, krijg je geen gelijkwaardige verhouding. Ditzelfde geldt wanneer er vanuit de bezorgde ouder wordt gereageerd. ‘Tja, het is ook allemaal niet gemakkelijk. Wat kan ik voor je doen….?’

De eerste stap begint bij jezelf

Wat vraagt het dan wel? Naar mijn idee begint de eerste stap bij jezelf. Met welke gedachten c.q. overtuigingen kijk je zelf? Hoe kijk je zelf naar medewerkers? Naar leidinggevenden? Naar jouw eigen rol? Moeten medewerkers gewoon doen wat hen wordt opgedragen? Moet de leidinggevende meer duidelijkheid en zekerheid bieden en kun je dan pas de volgende stap nemen?

Nieuwe structuren gebouwd op andere waarden

We zitten in een tijd waarin oude structuren vervallen en nieuwe worden opgebouwd. De transitie en transformatie binnen het sociaal domein vraagt om persoonlijke transities. Vanuit welk paradigma kijk je de wereld in? Ben je bereid oude zekerheden los te laten? De controle los te laten. Met elkaar in dialoog te gaan. Samen vanuit een gelijkwaardige verhouding te ontdekken, te ervaren, af en toe stil te staan, te leren en zo stap voor stap nieuwe structuren op te bouwen. Structuren die gebouwd zijn op andere waarden.

Ik ben benieuwd naar reacties hierop. Is het herkenbaar? Of wellicht helemaal niet….

Sparren?

Wil je hier een keer over sparren, neem gerust contact met mij op. Je kunt mij bereiken op: 06 – 144 11 276.

Hartelijke groet,

Brenda Boele