Een Beuk is een asociale boom.

Een glimp van een coachingssessie in het bos. Deze ochtend was ik op pad met een vrouw van medio dertig. Na haar afstuderen, heeft zij diverse uitdagende banen gehad. Een burn-out gekregen en ontdekt hoogsensitief te zijn. Inmiddels op weg om weer vitaal te zijn. En te ontdekken wat haar ware natuur is om van daaruit haar unieke waarde toe te voegen.

 

Terloopse uitspraak

Een Beuk is een asociale boom’; zegt de coachee waarmee ik door het bos loop heel terloops. ‘Wat bedoel je? Een asociale boom?; vraag ik enigszins verbaast. ‘Hun wortels reiken niet diep. Zoals bij een Eik. Meer oppervlakkig. Zodat ze als eerste het regenwater kunnen opzuigen. De bladeren bevatten een giftige stof en het duurt langer voordat ze vergaan waardoor, als ze op de grond zijn gevallen, daaronder niets kan groeien. Zodoende zie je bij Beuken altijd dat onder en om de boom heen veel ruimte is. Ze nemen veel ruimte in.

We lopen in stilte verder. Na een aantal meter staat wederom een Beuk. Ik vind het prachtige bomen. Ik geniet enorm van de kleuren van de bladeren, de omvang en de rust en stilte die je onder de boom ervaart. Ik stel voor om even onder de Beuk te gaan zitten en schenk een kop thee voor ons in.

 

Voortbestaan

Vervolgens kom ik terug op de terloopse uitspraak. ‘Wat maakt dat je het als asociaal bestempeld?’ ‘Wat is asociaal’? ‘Dat het ruimte inneemt en ervoor zorgt dat het als eerste regenwater kan opzuigen’; zegt de coachee. ‘Waarom zou een Beuk dat eigenlijk doen?’; vraag ik nieuwsgierig. Het valt even stil. ‘Om te kunnen voortbestaan’; is het antwoord. ‘Wat zou er gebeuren als een Beuk dat niet zou doen?; vraag ik door. ‘Dan overleeft de Beuk het niet en kan het vervolgens ook niet de omgeving van voedsel voorzien. We kijken ondertussen naar de lege beukennootjes.

 

Ruimte innemen en zelfzorg

Het gesprek krijgt een andere wending. ‘Eigenlijk is het heel ingenieus hoe de Beuk dat doet. Hoe de takken groeien waardoor de bladeren zoveel mogelijk licht opvangen’; merk de coachee op. Ik hoor een lichte verwondering ik haar stem. ‘Tja… inderdaad’; beaam ik. ‘Hoe is dat eigenlijk voor jou? Hoeveel ruimte mag je van jezelf innemen? En hoe zorg jij voor jezelf? Onder het genot van een kop thee mijmeren we hierover door. Wat heb je zelf nodig om vitaal te blijven? Wat doe je al? Wat zou je meer willen doen? Hoeveel ruimte mag je van jezelf innemen?

 

Ander perspectief

Met een ander perspectief op wat ruimte innemen betekent en wat voor de coachee van belang is om vitaal te worden c.q. blijven, staan we op en lopen we weer verder. We kijken nog even om naar de Beuk. Genietend van de schitterende gekleurde bladeren. En zien ondertussen ook dat er in het bos voor de Beuk genoeg plek is om ‘zoveel’ ruimte in te nemen. Juist de diversiteit in het bos maakt het aantrekkelijk en biedt het voeding voor ander organisme.

 

Hoogsensitiviteit en vitaliteit

Ik zie en ervaar dat het voor mensen die hoogsensitief zijn, van wezenlijk belang is om goed voor zichzelf te zorgen. Over het algemeen kunnen ze zich bijzonder goed afstemmen op hun omgeving en voorzien in de behoeften van anderen of te voldoen aan de verwachtingen van anderen (die regelmatig ook deels zelf wordt ingevuld). Dit mechanisme kan echter ongelooflijk veel energie kosten. Hoe blijf je vitaal? Dat wat jij nodig hebt, is wellicht iets anders dan anderen. Meer tijd voor jezelf, meer lichamelijke beweging, gezonde voeding, vaker alleen de natuur ingaan, keuzes maken en doseren, bewust kiezen voor een baan waar jij je op je plek voelt, enzovoorts.

Hoe vertaal jij dat naar jouw dagelijks leven en in je werk?

Met natuurlijke groet,

Brenda Boele